Alexander Graham Bell Bağlantı Kurma

Bell’in yöntemi basitti. Önce kara tahtaya bir insan yüzü çiziyordu. Ardından çocuklardan tahtada bir işaret çubuğu kullanarak gösterdiği noktalara dokunmalarını istiyordu. Daha sonra silgi kullanarak tahtada yalnızca Görünür Konuşma’da tasvir edilen dudak, dil ve diğer konuşma organlarını bırakıyordu. Son olarak onlara her bir konuşma organını kullanarak nasıl farklı sesler çıkarabileceklerini gösteriyordu. Kısa süre içinde en küçük çocuklar bile Görünür Konuşma sembolleriyle belirtilen heceleri seslendirebilir hâle gelmişti.

İşitme engelli öğrencilerine duyamadıkları sesleri görerek konuşmayı öğretmek, Bell’in öğretmen olarak hedeflerinden yalnızca biriydi. Sesin fiziğini anladığı için tüm seslerin titreşen nesneler tarafından üretildiğini biliyordu. Bu nedenle, öğrencilerinin ses titreşimlerini hissetmelerine yardım ederek çevrelerindeki seslere karşı duyarlı olmalarını sağlamaya da çalıştı. Kullandığı yardımcı araçlardan biri basit bir oyuncak balondu. İşitme engelli çocuklar, balonu göğüslerine sıkıca bastırdıklarında çevrelerindeki seslerin titreşimlerini hissedebiliyordu. Bell bu yöntemin, hava karardıktan sonra caddede karşıdan karşıya geçen bir çocuğun, sıkıca tuttuğu bir balon aracılığıyla yaklaşan bir aracın titreşimlerini hissetmesi sayesinde hayatının kurtulmasına bile yardımcı olabileceğini umuyordu