TÖZ, sahnede bedeni merkeze alan anlatımıyla doğuşu, sınırlarla karşılaşmayı ve dönüşüm hâllerini görünür kılar. İnsan, kendisini kuşatan görünmez yapılarla yüzleştikçe varlığını yeniden tanımlamak zorunda kalır. Dağılan her parça, yeni bir biçimin ve yeni bir oluşun ihtimalini içinde taşır.

Beden, ses ve metnin iç içe geçtiği bu fiziksel tiyatro performansı, üç kadının varoluş, sıkışma ve dönüşüm yolculuğunu sahneye taşır. Sınırlar giderek daralır, alan küçülür, ses içeride çoğalarak yankılanır. Bu yapı, baskı altında bile değişen, dönüşen ama özünü yitirmeyen bir varoluş hâlini görünür kılar.

TÖZ; varlığın indirgenemez, parçalanamaz çekirdeğidir.

Biçim değişir,
anlam dönüşür,
beden kuşatılır;
peki öz kalır mı?