On iki yıl bir liman kenti olan Orphalese'de yaşayan bilge bir adam, sonunda yurduna dönmeye hazırdır. Onu uğurlamaya gelen insanlar, "Son kez bizimle konuş, bilgeliğinden ve hakikatinden bize de ver." derler. Ona aşk, evlilik, çocuklar, yasalar, özgürlük, çalışma, acı ve ölüm üzerine sorular sorarlar.

Böylece Ermiş onlarla konuşmaya başlar.

Halil Cibran'ın ölümsüz eseri, modern meddah geleneğinin anlatım olanaklarıyla sahneye uyarlanıyor.

Meddah, oyun boyunca otuz farklı karaktere bürünerek insan ruhunun farklı yönlerini anlatıyor. Adeta yıllardır kapalı duran eski bir sandığın yavaşça açılması gibi; insanın halleri, acıları, anıları, etik ve ahlaki değer yargıları yavaş yavaş açılıyor ve genişliyor.

Ermiş, her bölümde başka bir sesi, başka bir hikâyeyi, başka bir sırrı açığa çıkarıyor. Kimi zaman bir öğüt veriyor, kimi zaman bir itirafta bulunuyor, kimi zaman da insanın yıllardır kendine sormaktan kaçtığı soruları soruyor.

Yüz yılı aşkın süredir milyonlarca okura ulaşan Ermiş, bu yorumunda yalnızca bir bilgenin sözlerini değil; insanlığın ortak hafızasını da sahneye taşıyor. Şiir ile tiyatronun, anlatıcılık ile oyunculuğun iç içe geçtiği ERMİŞ, seyirciyi hem kadim hem de son derece güncel bir yolculuğa davet ediyor.

"Çağlar değişse de, insanın kalbinde yankılananlar hep aynı kalır. Bu kentte her sandık, biraz hatırlamak, biraz anlamak için açılır. Çünkü insanın içindeki sandık, kendine yaptığı yolculuğun tek sessiz tanığıdır