Sürekli yenilenen ve kendini tekrarlayan bir hayatın, bir zamanın içine sıkışmış ben ve o… Görevlerini kendileri de bilmiyorlar. Gerçekle oyun arasındaki, maskelerle yüzler arasındaki sınır birbirine karışıyor. İnsan kendi hikayesine maruz kalıyor. Ne zaman kendi hikayemizi yaşarız? Ya da ne zaman başkalarının hikayelerine maruz kalırız?

Eşik, unutmakla hatırlamak, yaşamla maruz bırakılma, oyunla gerçek yaşam, başarmakla, başarısızlık arasında duran iki kişinin; o ve ben’in hikayesi… Gerçek ile kurgu arasındaki sınırın yavaşça çözüldüğü bir oyun. Zaman eğiliyor, tekrar ediyor, başa sarıyor. Eşik, insanın kendini, sesini ve sınırlarını yeniden tanımlamaya çalıştığı bir varoluş alanında duruyor. Toplumun dayattığı ezberlerin karşısında bireyin iç dünyasına ışık tutuyor. Gerçek ile temsilin, samimiyet ile gösterinin birbirine karıştığı bir sahne kurarak, izleyiciyi sadece izlemeye değil, kendi eşiğinde durmaya davet ediyor.