Masal, gündelik hayatın ritmi içinde görünmez bir dil artık. Biz o masalı öylesine benimsiyoruz ki, bir zaman sonra her şey bizim gerçekliğimizin bir parçası gibi görünüyor.

Düşüncelerimizin, algılarımızın ve davranışlarımızın altında yatan “gerçeklik” sandığımız şeyin bazen yalnızca bize öğretilen bir masal olduğunu anlamanın şaşkınlığı ile hala savruluyoruz.

Adorno’nun söz ettiği “yanlış hayat”ın sularında yüzmeye çalışır gibi oluyoruz; çünkü içinde yüzdüğümüz bu sularda, kendi varoluşumuzun doğruluğunu yok sayan bir akış vardır. Bu akış bir yanılsamadır — ama o kadar derindir ki, içinde kulaç atmayı öğrenmek bile bazen imkânsız gibi gelir.

Peki ne yapacağız? Yanlışı nasıl ayırt edeceğiz? Doğruyu nerede bulacağız? Bütün bu toz dumanın içinde yolumuzu yitirmiş gibi hissettiğimiz anlarda, belki de cevap en basit yerde saklıdır: dayanışmada. En basit biçimiyle bile dayanışma, biricik dokunuşuyla bizi kendi bakışımızı derinleştirmeye, yaşamımızda özgürlük alanları açmaya yöneltir.

Biz de oyunumuzda, bu tür hassas ve naif bir dayanışma anının yarattıklarını seyircimizle paylaşmak istiyoruz.