Édouard Louis, dördüncü eseri Bir Kadının Kavgaları ve Dönüşümleri’nde annesine odaklanıyor. Anlatısına bir fotoğraftan yola çıkarak başlıyor: henüz selfie icat edilmemişken, annesinin fotoğraf makinesiyle kendi kendini çektiği bir kareden. Bu fotoğrafta karşımızda mutlu, cilveli ve özgür bir genç kadın vardır. Louis, anlatısını “Ben doğmadan önce özgür —ve mutlu— olduğunu unutmuş muydum?” sorusuyla açıyor.

Evin içine kapanmadan, ev işleriyle kuşatılıp tutsak edilmeden, neredeyse bir ev içi köleye dönüştürülmeden önce özgür, mutlu ve hayalleri olan kadınlar… Sonra bir gün, yaşamın kapısı ansızın üzerlerine kapanır. Louis’nin annesi de bu kadınlardan biridir. İki kez evlenir. İlk evliliğinden iki, ikinci evliliğinden üç çocuğu olur. İlk evliliğini, kocasının alkol sorunu ve şiddetine, ona duyduğu nefrete rağmen çocukları için bir süre sürdürmeye çalışır; ancak buna yalnızca birkaç yıl dayanabilir. İkinci evliliğini Édouard’ın babasıyla yapar. Başta güzel başlayan bu ilişki de kısa sürede onu evin içine hapseden, ev içi emeğe mahkûm eden bir düzene dönüşür. Bu evliliği yirmi yıl boyunca sürdürür. Yirmi yıl sonra ise bir gün, aniden bitirir.

Fransa’da işçi sınıfına mensup bir evde homoseksüel bir çocuk olarak büyüyen Édouard Louis, annesinin ev içinde köleleştirilmesini kimseyi aklamadan, kimseyi kayırmadan ve sakin bir dille anlatır. Bu, bir kadının “değişmek”le kurduğu ilişkinin hikâyesidir. Louis, köleleştirilmiş bir hayattan yeniden kendi hayatının öznesi olmaya doğru ilerleyen annesini usul usul takip eder ve ortaya bir özgürleşme anlatısı koyar. Anlatısını şu cümleyle bitirir: “Bu hikâyenin, onun hikâyesinin, bir şekilde, sığınabileceği o ev olmasını dilerim.

Oyun öncesinde, Fuayede Karşılaşmalar kapsamında Ayberk Erkay ile oyuna dair kısa bir söyleşi; oyun sonrasında ise, oyuncuların da katılımıyla ekiple bir söyleşi gerçekleştirilecek.