İlkokulda söylediğim türküyü hatırlıyor musun? Ben seni liberal sanmıştım. İçli içli söylenen bir türkü karşısında nasıl tepki vermeliyim sence? Zihnim bir çöplük gibi. Çocukken ne güzeldi değil mi? Ara sıra liberal de oluyorum tabi. Beni son gördüğün günü hatırlıyor musun? Sporu bıraktım. Sence saçlarım böyle mi iyi yoksa şöyle mi iyi? Yogaya başladım. Neden unutmak istediğimiz şeyleri bir türlü unutamıyoruz? Sesin değişmiş. Baştan alalım mı? Bir park, her yerde ağaçlar. Neden çağırdın beni? İş çıkışı lunaparka gitmeye başladım. Bir devrimci ağlar mı? Dertli gönüllere giren işte benim Zeki Müren! Neden böyle sıralı sıralı konuşuyoruz? Tiyatroda postmodern arayışlar işte.

Biri soldan diğeri uzaklardan iki eski çocukluk arkadaşı, yıllar sonra yeniden yarı gerçek yarı hayal bir düzlemde bir araya gelirler. Unutmak ya da utanmak için sadece 10 saniyeleri vardır.