Hegel’in Etik Düşüncesi

Hegel’in çağı Alman Romantizmi çağıydı fakat Hegel’in kendisi Romantik hareketin bir muhalifiydi. O, her zaman Kant ve Aydınlanma’ya, Schlegel ve Nova¬lis gibilerden çok daha sıcak bakmıştır. Hegel’in liberal bireycilik eleştirisi, bireysel haklara ve sivil özgürlüklere yönelik liberal kaygının gerici ya da irrasyonalist bir reddi değildir –zira bu haklar liberaller için olduğu kadar burjuva Hegel için de de¬ğerlidir. Aksine bu eleştiri, Aydınlanma’nın söz konusu değerleri tasarlayıp savun¬maya çalışırken başvurduğu, insan doğasına, topluma ve akla dair biçimci ve tarih dışı kavrayışların bir reddiyesidir. Hegel’in liberal geleneğe yönelik eleştirisinin büyük bir kısmı bugün hâlâ geçerliliğini koruyor. Fakat Hegel’in düşüncesi, kendi adının da çoğunlukla lehine cahilce anıldığı irrasyonalist ve rölativist düşüncenin çeşitli formlarını eleştirmek için de aynı şekilde bir temel teşkil eder. Hegel’in yazılarının kötü şöhretli anlaşılmazlığı, yaygın yanlış anlamaları düzeltmeyi daha da zorlaştırır. Hatta en keskin zekâlı ve iyi niyetli kimselerin bile Hegel’in gösterişli üslubuna ve soyut jargonuna nüfuz etmek için gereken boş za¬manı ve sabrı olmayabilir. Kısmen de bu nedenle, Hegel’in etkisi, bilindik (ve çoğu zaman kötü niyetli) karikatürler ve tahrifatlar aracılığıyla kendisini sürdürme eği¬limindedir. Bunların en bariz şekilde hatalı olanlarını bile, Hegel’in düşüncesine yalnızca gelişigüzel ya da orta karar bir ilgi duyan kimselerin kolayca göze alabile¬ceğinden daha fazla bir çaba sarf edilmedikçe, ortaya çıkarmak çoğu zaman zordur.